Koop geen weegschaal!

Omdat ik de laatste tijd nog al eens brood bak en er ook steeds vaker cake en koekjes uit mijn oven worden getoverd, wilde ik een andere wegschaal. De weegschaal die ik nu heb hangt aan de muur in de keuken. Boven een plank met bussen en stopflessen. Onder die plank staan twee prullenbakken. Eén voor gewoon en één voor plastic afval. Wanneer je daarboven meel afweegt, mors je altijd wat op de plank en het meel stuift ook over de prullenbakken (en er achter).

Ik wilde een tafelweegschaal. Dan kun je gemakkelijk het meel in de kom doen, en als je al wat morst is het eenvoudig op te poetsen. Het deeg kneed ik altijd al aan tafel, dus de tafel poetsen als het brood in de oven zit moet toch. Zo’n weegschaal leek me een leuk verjaardagscadeau.  En misschien was zo’n weegschaal ook wel goedkoop op de kop te tikken, via marktplaats of prikbord. Het leek me typisch een product wat bij veel mensen ongebruikt in een keukenkastje staat.

Maar toen ik afgelopen week deeg stond te kneden viel mijn oog op de maatbeker waar ik het water altijd in afmeet. Net zo één als mijn moeder vroeger had. In die maatbeker kun je ook meel en suiker afmeten. Natuurlijk! Vroeger hadden mensen helemaal geen weegschaal in de keuken en al helemaal geen elektronische. Dit is een veel betere oplossing. Geen extra apparaat wat maar in de weg staat als je het niet gebruikt. Gewoon gebruiken wat je al hebt. Je hebt alles al.

Even dacht ik dat de weegschaal boven de plank dan ook wel weg kon, maar nee, ik weeg daar bijna iedere dag de aardappelen in af. Ik vraag me af hoe mijn moeder dat deed. Wist ze op het zicht wanneer er genoeg aardappels geschild waren? Of deed ze ook maar wat en ging wat er over was naar de kippen? Ik kan het helaas niet meer vragen.

Nu nog één keer meel afwegen en controleren of die maatbeker klopt. En dan heerlijk ouderwets aan de slag. Met mijn kookwerker die op een veer werkt, mijn batterij loze maatbeker en mijn oude  keuken, waarvan een kopie in het openluchtmuseum staat, (echt waar en dat vonden we tien jaar geleden al grappig) voel ik me dan (eventjes) een  negentiende-eeuws keukenmeisje.  Zoiets als in Downton Abbey.  Alleen het leuke schortje en jurkje ontbreekt er nog aan.  Maar misschien krijg ik DAT dan wel voor mijn verjaardag. J

the Amish way

The Amish Way.

De groene aanslag verwijderen van je terras, hoe doe je dat? Op internet staan verschillende methoden.

Zout water gieten, (heb ik geprobeerd werkte niet).

Chloor.  Werkt vast heel goed maar is wel erg slecht voor de aarde en de plantjes. Daar wilde ik niet voor zwichten.

En natuurlijk een hoge druk spuit. Die werkt prima, ik zag het bij anderen. Maar ja, ik heb zo’n ding niet. Natuurlijk kan ik er een kopen maar dat is duur. En dan staat er dus weer een apparaat in de schuur. Daar zit ik ook niet op te wachten, die schuur is vol genoeg. Huren kan ook.  Dan moet je op een uitgezochte dag vroeg in de morgen naar een verhuurbedrijf rijden. En of je er dan zin in hebt of niet, je moet er die dag mee aan de slag.

Het kan ook anders. Los een stuk Marseille zeep op in warm water. Het beste doe je dat in een pannetje op het vuur. Schep twee handjes soda in een volle gieter en voeg een deel van de nu vloeibare Marseille zeep toe. Giet uit over je terras en wacht een uurtje. In de tussentijd drink je koffie (of je schrijft een blogje).

Daarna begint het echt werk. Tegel voor Tegel schrobben met een luiwagen. Het groen vliegt eraf. Na afloop zwiep je een paar emmers water over de tegels en veeg je water en aanslag weg.

Zwaar werkt maar ook leuk en je kweekt er spieren mee. Ik kreeg er in ieder geval een goed gevoel van en al met al was het maar een uurtje werk. Misschien een ouderwetse methode maar ach, de Amish leven ook zonder elektriciteit en chemie. En volgens diverse streekromannetjes zijn ze toch best gelukkig. Dan zal ik van een uurtje ouderwets poetsen toch zeker niet ongelukkig worden?

Mijn terras is weer als nieuw. Nog een klein poosje wachten en dan kunnen de bloempotten weer gevuld worden en mogen de tuinstoelen weer uit de schuur. Ik heb er zin in!