woensdag 20 februari 2019

onderweg

Afgelopen weekend....




Onderweg om me twee dagen op te laten sluiten in een klooster. Metten en Lauden in plaats van in de tuin werken. Ik heb er nog helemaal geen zin in. Veels te lekker weer. Bovendien bedacht ik gisteren, dat ik meer behoefte heb aan stress en deadline’s, dan aan contemplatie. Maar het is voor het goeie doel, ik ga de LADAK meiden weer zien. En daar kijk ik WEL naar uit. Genieten van uit-het-raampje-kijken en hopelijk straks ook lange wandelingen.


update volgt d.v. binnenkort...

woensdag 13 februari 2019

Tuintherapie


Iedere dag een uurtje in de tuin werken schijnt HET geheim te zijn van je droomtuin. Bij mij komt het daar nooit van. Ten eerste regent het soms. Ten tweede heb ik daar gelukkig geen tijd voor. Maar afgelopen week heb ik me er toch aan gewaagd. Even tussendoor dooie bladeren uit de maagdenpalm geharkt, onkruid gewied en ieniemienie zaailingen van  boompjes uitgespit. (Die komen hier ieder jaar weer op, is het enige nadeel van naast een kerkhof wonen.) Daarna de M.M. bak gewied en (voorzichtig beschadig het worteldoek niet!) omgespit en geharkt. Ik zag daarbij geen één zevenblad-worteltje, dat geeft moed. 
De aarde was nog koud maar ik kreeg zaaikriebels.  Zin in de toekomst. Tuinieren is heilzaam voor me. Na en uurtje weet ik weer dat slecht weer niet bestaat,  krijg ik het lekker warm, hoor ik de vogeltjes en ontdek ik dat ik niet alleen ben in de tuin. De existentiële zinloosheid die al vanaf begin januari om me heen hangt is aan het wijken. En had ik al verteld dat we (?!) hier een nieuw hout-hok hebben gemaakt?



woensdag 30 januari 2019

Aanvullen




Heet dat nou “mekaar aanvullen? Ik wil al een tijdje een nieuw horlogebandje. Bruin.  Eenvoudig. Stoer en als ’t kan een beetje vintage. Nodig had ik dat bandje niet.  De zwarte ouwe was nog prima. Dat is een probleem, want winkelen en iets kopen als het niet nodig is.... Je hebt vrouwen die van winkelen blij worden, maar daar hoor ik niet bij! Ik word daar sip van. Handig als je op de kleintjes moet passen maar lastig als je er toch een beetje leuk uit wil zien. Ik heb daar in de loop van m’n leven wel een weg in gevonden door (heel tegenstrijdig, ik weet het) iedere zaterdag na de groentemarkt door een paar winkels te slenteren.  Zie ik dan iets wat leuk is dan hoef ik alleen maar toe te slaan op het moment dat ik er aan toe ben. maar voor horlogebandjes werkt dat niet.  Dus ik naar de horlogebandjes punt nl. Die hebben veel bandjes. Heeeeel veel bandjes.
Dure. Gaan vast lang mee.
Hele dure. Tja. Gaan vast lang mee.
Goedkope. Hou je geld over.
Zoveel te kiezen, twintig pagina’s lang, dat ik er helemaal gek van werd. Tenslotte maar aan Jaap gevraagd of die voor me wilde beslissen. Jaap heeft dit soort problemen nooit en bestelt zonder blikken of blozen één van de duurst bandjes voor me. En dat zat dus vanmiddag in de brievenbus!
Blij mee.

woensdag 19 december 2018

Help, heb me laten verleiden!



Vorige week heb ik me voor het eerst van m’n leven laten verleiden door de goedkoopte en een kerstboom gekocht bij de Aldi. Niks mis mee, een echte Nordman, mooi vol en hij ruikt lekker. Zes euro goedkoper dan bij de reguliere kerstboomverkoper.
Maar oh, wat mis ik de warmte van het “kerstboom halen verhaal”!
Het kijken en vergelijken.
Van de ene boom naar de ander lopen.
Aarzelen, talmen en tenslotte zeker weten dat je de allermooiste hebt uitgezocht.
De lamme arm en verkleumde vingers omdat je er anderhalve kilometer mee naast je fiets hebt lopen zeulen.
Het afzien, om je gezin blij te maken.
En natuurlijk het prettige gevoel dat je met je koop een bijdrage hebt geleverd aan de plaatselijke middenstand. De zij blij, ik blij ervaring. Spijt, spijt, spijt.
Maar ik moet het er mee doen.
Hij stond tot nu nog even gezellig in de tuin.
Maar sinds gisteren is tie binnen.
Totdat ik ergens rond één  januari bedenk dat een versierde spar in huis een gek zicht is.
Maar dan is het alweer tijd voor de goeie voornemens.

vrijdag 14 december 2018

De depressieve keuken


Als je even niet oplet, heb je in no time een depressieve keuken.

Je wilt de etensboel in de afwasmachine stoppen, je ontdekt dat  je die gisteren vergeten bent aan te zetten, en je was toch al moe. Dan kom je dit dus tegen als je de volgende morgen koffie wilt zetten.

Beetje zorg en aandacht doet wonderen.
Alles afgewassen en  lege potjes naar de glasbak. Peertjes opgegeten, die waren “aan de datum” . Daarna doekje met cif over het aanrecht, sop-lap over het muurtje, raam en vensterbank. Dat ziet het er al heel anders uit.

Omdat je van schoonmaken zin krijgt in schoonmaken, de vriezer ontdooit (duurde even) en een deel van de inhoud verwerkt tot jammetjes. De koelkast schoongemaakt en geïnspecteerd op potjes die over de datum waren. Zo, dat ruimt op! Vloertjes gedweild en  
die halflege vriezer is nu  gevuld met gourmetpakketten, verse cranberries en ijs. Die zijn nu in de aanbieding en ik hoef voor de kerst geen winkel meer in.



woensdag 5 december 2018

niets vermoedend.

foto internet


Ga ik halverwege het eten 'even' naar de keuken, zogenaamd om het zout te halen. En terwijl nog loop te zoeken naar de pepernoten, (de echte daar ben ik gek op), hoor ik ze lachen en fluisteren.

 Ik heb niks in de gaten, verzamel handenvol kruid- en pepernoten in een zak en bonk lekker hard op de deur. Dan een flinke handvol graaien en de deur opengooien. Maar voordat ik iets kan doen word ik van twee kanten bedolven onder de kruid-noten!

Hadden ze het zakje dat op een kastje lag gevonden en stonden ze strategisch opgesteld om mij te bekogelen. Grabbelen op de gang hier dit jaar! Gelukkig had ik daar vandaag nog even stof gezogen.  
;-)

woensdag 21 november 2018

Verhuisperikelen en bemoeimoeder.


Begin mei werden we onverwacht opgebeld door oudste: “m'n huurcontract is opgezegd.”
Over de reden wil ik hier niet al te veel uitweiden. Ik houd het erop dat er een cultuurverschil was. Een cultuurverschil waardoor langzamerhand over en weer kleine ergernissen waren ontstaan. Ergernissen, die een onbenullig conflict lieten ontsporen tot een serieus incident. Na de opzegging van het contract liep de stress aan beide kanten op. Langzamerhand werd de sfeer (in onze beleving) grimmig.
Oudste was meteen na deze aanzegging op zoek gegaan naar een andere kamer en kreeg drukke weken met hospiteren. Met overal natuurlijk de vraag: “Waarom wil je verhuizen als je al een kamer hebt?” Na twee weken reageren en hospiteren en de reacties afwachten had hij beet. Er werd een concept huurcontract verzonden en hij moest maar zeggen of hij ons er zich in kon vinden. De kamer was wat duurder dan de oude kamer, maar wel groter.
Een probleem was wel dat deze kamer voor minstens 1 jaar verhuurd werd. De propedeuse moest nog gehaald worden. Door de stress was er sowieso twee weken lang van studeren weinig gekomen. En geen propedeuse betekend geen positief studie advies. En geen stufie.

Maar goed, soms moet je iets wagen in het leven en de toekomst blijft altijd ongewis. Er moest iets gebeuren. Ik besloot de huurder te bellen en het probleem voor te leggen. We kregen een voorstel met een ontsnappingsclausule. Eén juli zou de kamer vrij komen. Dat was over vijf weken. In de oude woning verslechterde de sfeer met de dag. Maar met een beetje lobbyen en stille diplomatie verschoof de datum van de nieuwe kamer  ook steeds naar voren. Eerst was het 15 juni, want de huurder wilde er snel uit. Een paar dagen later was het al 4 juni, want dan had huurder  de meubels er uit gehaald. Waarop wij met een voorstel kwamen om de meubels over te nemen. Zo  werd het 1 juni. Op 23 mei hadden we mail contact over  overname van de inboedel, op 24 mei kregen we de vraagprijs door. Ik besloot om alles, ongezien over te nemen, vroeg het rekening nummer, betaalde en informeerde de ver-huurder. Want ondertussen vonden wij de situatie in de oude huurkamer echt bedreigend worden. ( ik werd zelf gebeld en hoorde over een gesprek "met een kleerkast" en over dreiging om alles op straat te zettten)  Maar ‘s-avonds om elf uur kreeg ik een berichtje; “Morgenavond om 6 uur contract tekenen en de sleutel ophalen.”

Jaap was die middag al om 1 uur vrij en om drie uur reden we er naar toe. Ondertussen had oudste al van alles in tassen en zakken ingepakt. Om vijf uur arriveerden we op die kamer. We gooiden zoveel mogelijk spullen achterin en reden naar de nieuwe kamer. Heel benieuwd hoe dat zou zijn daar...

Er stond een badkamer raampje open terwijl er niemand thuis was. Iets wat in het vorig huis absoluut verboden was. Eenmaal binnen wilden we onze schoenen uit doen. Dit  omdat het in het vorige huis streng verboden was om op schoenen verder dan de gang te komen. Maar dat was hier  “helemaal niet nodig”.  Hoopvol. Op de plint van de trap zag ik een geruststellend laagje stof liggen. Het contract werd getekend. Blij reden we weer naar huis.
Ik drink zelden alcohol, maar toen nam ik een glaasje.

Restte nog het schoonmaken van de kamer en de overdracht.
Ik besloot dat ik die kamer zou schoonmaken. Er was door alle stress al te veel tijd verloren gegaan die aan de studie besteed had kunnen worden. Ouderlijke bemoeizorg?  Of  samen prioritieten stellen en doelbewust bezig zijn? Het zou die dag ongeveer 35 graden worden, maar klaar is klaar. Ik ging aan de slag met de stofzuiger, ook onder het bed en de matras. Daarna alles door een fris  sopje. Op de muren zaten een heleboel vlekken. Die zaten er al toen we er in trokken, maar ik besloot er toch wat Cif en zweet aan te verspillen.  Anders wordt er voor je het weet een schilderbeurt van je borg afgetrokken. Pfff het werd steeds warmer onder dat schuine dak... De gedachte kwam in me op dat het toch allemaal zinloos was. Ik had gezien dat er een klein scheurtje n de matras-tijk zat en een barst in de latten-bodem. Het  zou wel op betalen uitlopen.

Twee dagen later konden we de overdracht afhandelen. Ik mee. Bemiddelen is tenslotte m’n vak. Spannend, vanwege dat scheurtje natuurlijk.
Helaas, helaas. De werkelijkheid was veel erger dan ik van te voren had kunnen bedenken. Het kantelraam + rolluik was kapot. Huisbaas en huurder hadden een meningsverschil over het tijdstip waarop dit was ontstaan en over de instructies die bij de intake waren gegeven. Maar het was kapot, dat kon niemand ontkennen. Er zou een dak-specialist worden ingeschakeld en we zouden er nog van horen... Die week googelde ik mismoedig de prijzen van nieuwe kantelramen en rolluiken. Dat zou een flinke klap geven en dan moet zoiets natuurlijk ook nog geïnstalleerd worden.
Geen borg terug (drie maanden huur) maar dokken...

L   L

Wat denk je?

Na twee maanden kregen we bericht; “reparatiekosten raam 80 eurietjes.” Eind goed al goed, feestje, en van zulke ervaringen krijgt de jeugd levenswijsheid!