woensdag 5 december 2018

niets vermoedend.

foto internet


Ga ik halverwege het eten 'even' naar de keuken, zogenaamd om het zout te halen. En terwijl nog loop te zoeken naar de pepernoten, ( de echte daar ben ik gek op), hoor ik ze lachen en fluisteren.

 Ik heb niks in de gaten, verzamel handenvol kruid- en pepernoten in een zak en bonk lekker hard op de deur. Dan een flinke handvol graaien en de deur opengooien. Maar voordat ik iets kan doen word ik van twee kanten bedolven onder de kruid-noten!

Hadden ze het zakje dat op een kastje lag gevonden en stonden ze strategisch opgesteld om mij te bekogelen. grabbelen op de gang hier dit jaar! Gelukkig had ik daar vandaag nog even stof gezogen.  
;-)

woensdag 21 november 2018

Verhuisperikelen en bemoeimoeder.


Begin mei werden we onverwacht opgebeld door oudste: “m'n huurcontract is opgezegd.”
Over de reden wil ik hier niet al te veel uitweiden. Ik houd het erop dat er een cultuurverschil was. Een cultuurverschil waardoor langzamerhand over en weer kleine ergernissen waren ontstaan. Ergernissen, die een onbenullig conflict lieten ontsporen tot een serieus incident. Na de opzegging van het contract liep de stress aan beide kanten op. Langzamerhand werd de sfeer (in onze beleving) grimmig.
Oudste was meteen na deze aanzegging op zoek gegaan naar een andere kamer en kreeg drukke weken met hospiteren. Met overal natuurlijk de vraag: “Waarom wil je verhuizen als je al een kamer hebt?” Na twee weken reageren en hospiteren en de reacties afwachten had hij beet. Er werd een concept huurcontract verzonden en hij moest maar zeggen of hij ons er zich in kon vinden. De kamer was wat duurder dan de oude kamer, maar wel groter.
Een probleem was wel dat deze kamer voor minstens 1 jaar verhuurd werd. De propedeuse moest nog gehaald worden. Door de stress was er sowieso twee weken lang van studeren weinig gekomen. En geen propedeuse betekend geen positief studie advies. En geen stufie.

Maar goed, soms moet je iets wagen in het leven en de toekomst blijft altijd ongewis. Er moest iets gebeuren. Ik besloot de huurder te bellen en het probleem voor te leggen. We kregen een voorstel met een ontsnappingsclausule. Eén juli zou de kamer vrij komen. Dat was over vijf weken. In de oude woning verslechterde de sfeer met de dag. Maar met een beetje lobbyen en stille diplomatie verschoof de datum van de nieuwe kamer  ook steeds naar voren. Eerst was het 15 juni, want de huurder wilde er snel uit. Een paar dagen later was het al 4 juni, want dan had huurder  de meubels er uit gehaald. Waarop wij met een voorstel kwamen om de meubels over te nemen. Zo  werd het 1 juni. Op 23 mei hadden we mail contact over  overname van de inboedel, op 24 mei kregen we de vraagprijs door. Ik besloot om alles, ongezien over te nemen, vroeg het rekening nummer, betaalde en informeerde de ver-huurder. Want ondertussen vonden wij de situatie in de oude huurkamer echt bedreigend worden. ( ik werd zelf gebeld en hoorde over een gesprek "met een kleerkast" en over dreiging om alles op straat te zettten)  Maar ‘s-avonds om elf uur kreeg ik een berichtje; “Morgenavond om 6 uur contract tekenen en de sleutel ophalen.”

Jaap was die middag al om 1 uur vrij en om drie uur reden we er naar toe. Ondertussen had oudste al van alles in tassen en zakken ingepakt. Om vijf uur arriveerden we op die kamer. We gooiden zoveel mogelijk spullen achterin en reden naar de nieuwe kamer. Heel benieuwd hoe dat zou zijn daar...

Er stond een badkamer raampje open terwijl er niemand thuis was. Iets wat in het vorig huis absoluut verboden was. Eenmaal binnen wilden we onze schoenen uit doen. Dit  omdat het in het vorige huis streng verboden was om op schoenen verder dan de gang te komen. Maar dat was hier  “helemaal niet nodig”.  Hoopvol. Op de plint van de trap zag ik een geruststellend laagje stof liggen. Het contract werd getekend. Blij reden we weer naar huis.
Ik drink zelden alcohol, maar toen nam ik een glaasje.

Restte nog het schoonmaken van de kamer en de overdracht.
Ik besloot dat ik die kamer zou schoonmaken. Er was door alle stress al te veel tijd verloren gegaan die aan de studie besteed had kunnen worden. Ouderlijke bemoeizorg?  Of  samen prioritieten stellen en doelbewust bezig zijn? Het zou die dag ongeveer 35 graden worden, maar klaar is klaar. Ik ging aan de slag met de stofzuiger, ook onder het bed en de matras. Daarna alles door een fris  sopje. Op de muren zaten een heleboel vlekken. Die zaten er al toen we er in trokken, maar ik besloot er toch wat Cif en zweet aan te verspillen.  Anders wordt er voor je het weet een schilderbeurt van je borg afgetrokken. Pfff het werd steeds warmer onder dat schuine dak... De gedachte kwam in me op dat het toch allemaal zinloos was. Ik had gezien dat er een klein scheurtje n de matras-tijk zat en een barst in de latten-bodem. Het  zou wel op betalen uitlopen.

Twee dagen later konden we de overdracht afhandelen. Ik mee. Bemiddelen is tenslotte m’n vak. Spannend, vanwege dat scheurtje natuurlijk.
Helaas, helaas. De werkelijkheid was veel erger dan ik van te voren had kunnen bedenken. Het kantelraam + rolluik was kapot. Huisbaas en huurder hadden een meningsverschil over het tijdstip waarop dit was ontstaan en over de instructies die bij de intake waren gegeven. Maar het was kapot, dat kon niemand ontkennen. Er zou een dak-specialist worden ingeschakeld en we zouden er nog van horen... Die week googelde ik mismoedig de prijzen van nieuwe kantelramen en rolluiken. Dat zou een flinke klap geven en dan moet zoiets natuurlijk ook nog geïnstalleerd worden.
Geen borg terug (drie maanden huur) maar dokken...

L   L

Wat denk je?

Na twee maanden kregen we bericht; “reparatiekosten raam 80 eurietjes.” Eind goed al goed, feestje, en van zulke ervaringen krijgt de jeugd levenswijsheid!




vrijdag 5 oktober 2018

slap


Hoe lastig dat is om de kat in de reismand te krijgen. Alleen lukt het niet.  Maar zelfs met z’n twee is het een hele klus. Ze weet zich altijd zo te houden dat ze niet door het gat kan. Dat doet me denken aan vroeger, wanneer de kids ze niet naar bed wilden en ik wel wilde dat ze naar bed gingen. Met opgetrokken knietjes, en slappe omhoog geheven armpjes waren ze dan niet te tillen zo zwaar. Best knap.

Maar goed, we kregen het voor elkaar en stapten in de auto. Van de achterbank klonk verontrustend gemiauw en gekrabd aan het deurtje. Of ze ook weet dat we haar niet voor de gezelligheid meenemen. Maar in de wachtkamer is ze muisstil. Ik vermoed dat ze hoopt dat we haar vergeten. Wat natuurlijk niet gebeurt.  In de spreekkamer hebben we een omgekeerd probleem. Nu wil ze niet uit de mand.  Ongelooflijk hoe iemand zich vast kan houden aan een gladde plastic binnenkant!  Natuurlijk wint de D.A. het en eenmaal op de behandeltafel geeft ze zich vrijwillig gewonnen. Nog even een bloedstollende kreet als ze d’r prikje krijgt. En dan loopt ze met opgeheven hoofd, alsof er niets gebeurt is, zelf de reismand weer in.  

We gaan weer naar huis. Met een grote zak dieetvoer. Omdat ze zo veel haar verliest.  Thuisgekomen rent ze de trap op om ergens onder een bed haar nederlaag te verwerken. Pas na een uurtje komt ze naar beneden om het nieuwe dure blikje kattenvoer te proeven. Ze vind het maar een beetje lekker. Toch krijgt ze voorlopig niets anders. Maar dat weet ze gelukkig nog niet.

woensdag 29 augustus 2018

Bemoeimoeder




BEMOEIMOEDER.

(foto internet, wikipedia)




Het weer naar school feestje is definitief begonnen. Ik had me vast voorgenomen om me niet met het “uit bed komen van de student” te bemoeien. Van te laat komen leren ze. Maar, toen ik na een half uur nog steeds niks had gehoord besloot ik dat zoiets alleen maar werkt bij mensen die school toch al belangrijk of leuk vinden.  Dus even op de deur kloppen. En vragen hoe laat meneer ook al weer van plan was om op te staan. Ja een half uur geleden dus maar dat bleek wat problematisch. Toch maar even in de bemoederstand geschoten en vlug wat tosti’s klaargemaakt. Wat goed van pas kwam. Gisteren was er nog “helemaal geen huiswerk” vanmorgen bleek dat er toch een kleine thuisopdracht was die uitgevoerd moest worden. Iets met een schroevendraaier.  Schroevendraaier lag bepaald niet voor de pak. Gelukkig stond de auto voor de deur. “ Ga nou maar lekker met de auto vandaag, dan ben je nog op tijd”.  In de verwachting dat bemoeimoederen uiteindelijk, in de toekomst, meer autonomie zal opleveren...  


donderdag 16 augustus 2018

Tijd

Altijd gedacht dat ik als vrouw drie dingen tegelijk kon. Telefoneren, smsen (toen nog) en iets opzoeken in een boek. 
Maar nu merk ik dat het niet (meer) lukt!

Wat is er aan de hand? Ik ben bezig met een schrijfopdracht voor een herinneringsboekje. Met een heusche deadline. Het is niet eens echt moeilijk, maar ik merk dat ik geen logjes meer kan verzinnen. 

Tenminste... ze zitten wel geparkeerd in m'n achterhoofd, maar ze willen niet meer naar voren komen. 

En dat is maar goed ook.

Boekje is best veel werk.

Echt jammer, maar misschien over twee maanden weer.

Of eerder?

woensdag 1 augustus 2018

Heimat


Heimat...

Farm Near Duivendrecht, in the Evening by Piet Mondrian. Bron: wikipedia



Dat dunbevolkte gebied van de buurtschappen rondom Winterswijk, misschien is dit zelfs wel het best bewaarde geheim van Nederland...

Zodra je de deur uit bent  begint het feest. In de bermen groeien sint janskruid, boerenwormkruid, varens, kleine springbalsemien, kattenstaart en wilde leeuwenbek. En overal zijn slingerende landweggetjes en zandpaadjes waar je heerlijk op kunt fietsen.

  Het is, alsof er hier ooit een groot bos was, waar stukjes in open gekapt zijn om weilanden en akkertjes aan te leggen. Coulisselandschap of kampenlandschap noemt men dat.

Ik vind het moeilijk te omschrijven, maar dit landschap lijkt te beantwoorden aan een diep oer-verlangen. Een verlangen naar hoe het hoort te zijn. een gevoel van thuiskomen.

Verspreid in dat landschap liggen de mooie oude Saksische hallenhuisboerderijen. De meesten nog gewoon in bedrijf.
Omdat het landschap licht glooiend is en de boerderijen een laag dak hebben -soms begint de dakgoot al op anderhalve meter- liggen ze echt “verdoken tussen de graan- en maisakkers”.

De Achterhoekers zelf zijn meestal open en gemoedelijk.
Zo kun je hier, tijdens een fietstocht, op een zandweggetje door het bos, zomaar een weiland tegenkomen waar wat tafeltjes en stoeltjes staan. In een open kast staan de thermoskannen met koffie en heet water en een mand met koek. Daarnaast een prijslijst en een doosje voor het geld. Waar kan dat nog?

Meestal huur ik hier een weekje of wat een elektrische fiets.
Dan kom je verder. En ik kan nog eens verdwalen, (ben ik goed in) zonder dat het meteen een probleem is.

Voor de boodschappen of een terrasje ga je naar Winterswijk. Een klein gezellig stadje met relatief veel winkels. Dat komt denk ik omdat het vlak aan de grens ligt en mensen uit Duitsland hier graag komen winkelen. (Ik vermoed zomaar dat kleding, medicijnen en meubels hier goedkoper zijn.)

Zelf gaan we natuurlijk ook af en toe een dagje Duitsland in.
Kuchen kaufen! En benzine natuurlijk.
(Jaap gaat bovendien meestal even proberen hoe hard de auto kan, maar dan blijf ik thuis hoor!)

We hadden nog een extra (klein) tentje meegenomen met de bedoeling een paar daagjes door Duitsland te trekken.
Omdat we de Hunsrück wel eens wilden zien.
(Je weet wel, van die film.[1])
Maar dat is er helemaal niet meer van gekomen. Eenmaal de tent neergezet op het Wooldse plateau, wilden we helemaal niks meer.
Dus dat weten we nu! Als wij naar het buitenland willen moeten we de Achterhoek links laten liggen.

Want de achterhoek, dat is ONZE heimat.

(Oh ja en wat heeft dat schilderij van Mondriaan er mee te maken? Helemaal niets! Alleen, dat roept bij mij ook altijd een gevoel op van “hoe het hoort te zijn”)





[1] Heimat, Edgar Reitz, 1981-1999