donderdag 7 maart 2019

OUD?


TWEE KEER PER DAG AAN EN UITZETTEN.

Net als tandenpoetsen. Daar blijft je laptop gezond van kreeg ik gisteren te horen.

Vroeger, heel lang geleden toen mijn moeder nog leefde en een jaar of tachtig was, lag er steevast een hamer, een brief of een apparaat op tafel als we op bezoek kwamen. Dat was om te helpen herinneren dat er iets moest gebeuren wat ze zelf niet meer kon en waar wij dan bij moesten helpen.

Ik ben nog lang geen 80 maar ik spaar nu al karweitjes op voor als ze komen.  Meestal iets met de computer. Daar zit weer een vreemd soort virusscanner op.  En weer heb ik geen idee hoe ik daar aan kom.  De Wi-Fi valt voortdurend  van het apparaat.  En allemaal heel normale sites zijn geannuleerd. 

Hopelijk komt het vandaag weer goed.
Net als ik toen hebben zij er nu meestal geen zin in....



Klooster 2


Klooster 2




De community is een ander verhaal. Men wil met verschillende mensen, die mekaar niet hebben uitgezocht een gemeenschap vormen. Lijkt me niet makkelijk. Want al die mensen hebben hun eigen kwaliteiten, eigen-aardig-heden en onhebbelijkheden.

Daarom, en om de groepsdynamiek beetje in te tomen, zijn er een heleboel ongeschreven regels en gewoonten. En een druk programma van vieringen.
Vieringen waarin o.a. het mysterie ‘ik en de ander’ in beeld wordt gebracht. Een belangrijk onderdeel van de vieringen is de stilte. Geen stilte waarbij je in jezelf gekeerd bent. (niks mis mee.)
Maar een gezamenlijk stil zijn binnen het (geritualiseerde) gesprek tussen voorgangers en gemeente. Een stilte die de  ruimte tussen ik en de ander zichtbaar maakt.

Tijdens de maaltijden gaan de gesprekken op een informele manier door.
Maar pas op! Ook hier; strikt op tijd en uur. Als je niet oplet rammel je van de honger als je van tafel gaat.
Na het eten ruim je met z’n alle af en dek je, gezamenlijk, chaotisch, voor de volgende maaltijd. Tafelkleden worden dan, als ’t niet al te erg is, met een stoffertje schoongeveegd. (Tis een mannengemeenschap he, die vinden het al gauw goed genoeg, ik zou ze in de was gooien.)

Daarna heb je een paar uurtjes vrij of is het alweer tijd voor een rondleiding en  koffiedrinken. Je bent in dat klooster de godganse dag bijna geen moment alleen. Het is spiritualiteit waarbij je steeds hinderlijk door de ander wordt gestoord. Maar het werkt. Ik vond het een indrukwekkende ervaring. 
Door het voortdurende appel van  de gemeenschap verander ik van een ‘ik’ in een ‘jij’.
Transformatie? Als ik terug rij valt het me op dat alle huizen hun eigen voordeur hebben. Beschermt tegen weer en wind. Maar ook tegen de buren...  




zondag 3 maart 2019

Klooster.


Het klooster suddert nog een beetje na.  
Ik was bij de Norbertijnen in de abdij van Berne. De orde van de Norbertijnen probeert te leven vanuit twee pijlers: armoede en community. 
Eerst maar over de armoede. Toen ik de poort inliep (ik voelde me als die jongen uit de Mars reclame uit de jaren 90, maar ik had geen Mars, dus ik belde gewoon aan), zag ik daar nog niks van. Het gebouw is eeuwenoud, zit goed in de verf en ligt in mooie parkachtige tuin.
De armoede is dus niet meteen zichtbaar, maar ze is er wel.
Ze is te zien in de kleding van de vaste bewoners.  Die is van het soort: ‘nooit hoeven nadenken over wat je aantrekt en one size fits all’.
Daarnaast aan  de inrichting van de gastenkamers. Alle meubels kwamen overduidelijk van de kringloopwinkel. Sommige kamers waren verassend creatief en leuk ingericht. Die van mij was meer van het soort: “hier kunnen we nog wel wat neerzetten”. Maar het voldeed en ik voelde mij er in thuis.  Twee makkelijke stoelen, een bureau, een kast en een tafeltje. Meer heeft een mens niet nodig toch?
En tenslotte aan de maaltijden. Die doen denken aan de betere keuken van de jaren zestig. Voor wie dat heeft meegemaakt: geen pakjes en zakjes en voorgesneden groente. Dat is maar duur en ongezond. Geen exotische producten. Gewoon aardappels groente en een vleesvervanger of stukkie vlees. Van wat over is aardappelcroquetjes maken voor de zondag.  Als toetje yoghurt met wat fruit en een schepje suiker. Niet duur en je krijgt alles binnen wat je nodig hebt.
Voor de zondag iets met room, eiwit en Cointreau.  Handig, zo’n pij.

woensdag 20 februari 2019

tuinvervolg


Eergisteren en gisteren weer heel kort in de tuin. Een half uurtje en een uurtje. Ik ben begonnen het stuk naast de schutting tussen huis en schuurtje aan te pakken. Daar komt nooit zon, en daarom staan er hortensia’s, twee gesnoeide buxus (pilaartjes), een toverhazelaar en een krentenboompje. Meestal hou ik het bij twee keer per jaar een kliko vol onkruid er van tussen uit halen en verder geloof ik het wel. Maar nu wilde ik het goed aanpakken. Dus eerst alle onkruid met wortel en blad verwijderd. Daarna het aldus schoongemaakte stuk omgevorkt met de spit-riek, geschoffeld en tenslotte aangeharkt en gelijkgemaakt. Het lag daar nog al schots en scheef, en nu alles weer op gelijke hoogte is, zit ik nog met een berg(je) op het eind. Nog verzinnen wat ik daarmee ga doen.  

Behalve die struiken had ik er ooit gele dovenetel en longkruid in gezet. Dat bloeit leuk in het voorjaar, heeft (meestal) mooi blad en is goed voor de bijtjes. Maar gisteren had ik het daar  ineens helemaal mee gehad. Ik heb alle longkruidplantjes - en dat waren er inmiddels heel veel -  losgewrikt, uitgeschud en in de kliko gemikt.
Mocht iemand een stekje willen, geef maar seintje op facebook. Ik ben er nog niet mee klaar en alles moet weg.

Alles? Nee, zo consequent ben ik nou ook weer niet. Naast de schuur heb ik een randje jonge zaailingetjes laten staan. Omdat de tuin niet alleen van mij is toch?  In de toekomst wil ik dit stukje vol zetten met (alweer? Wat heb ik toch met geel, moet ik daar niet ‘s voor in therapie?) zachtgele primula’s. Maar omdat de schutting nodig aan vervanging toe is stel ik dat nog even uit.