zondag 17 juni 2018

Kind

Kleine geste aan mijn innerlijk kind ;-)

Omdat het leven niet altijd serieus kan zijn heb ik mijn paddestoelen verzameling gepimpt met een nieuw likje verf.



Het was fijn om te doen en nu staan ze weer te stralen op hun plek.


Klein geluk....


zondag 3 juni 2018

Brood

BROOD.



Alweer een jaar geleden dat ik dit bericht op facebook plaatste. De tijd vliegt!

“En dan liggen er ineens twee lekkere zelfgebakken vloerbroden op tafel! In het kader van mijn (tijdelijke?) projectje “geen cent teveel uitgeven zonder op kwaliteit te beknibbelen”. Het was alweer even geleden dat ik zelf brood gebakken heb en daarom was ik vergeten wat een bende je daar van krijgt in je keuken. ( En wat een leuk het werk het is!!) Kneed-kom, gemorst meel, ovenrekje moet ook ergens naar toe want anders is de oven te vol (kom je pas achter als de oven al heet is), ovenplaat met rijzende deegballen, rooster om af te laten koelen. En heel veel broodkruimels want; “zelf het brood snijden”. Maar lekker! Eentje is al half op en beleg is niet nodig!”

(foto helaas kwijt, dat heb je soms met facebook.)


Ondertussen is het een jaar later en nog steeds bak ik elke week brood.
Meestal vloerbrood want dat vinden we het lekkerst. Ik schafte twee anti aanbak ovenschalen aan zodat ik vier broden achter mekaar kon bakken. (Als de een in de oven zit staat de ander bovenop de oven te rijzen, en ik hoef niet te wachten tot de hete schaal is afgekoeld.)
Bakblikken vindt ik niet fijn, geen goeie ervaringen mee. 

Vorige week bedacht ik weer iets handigs: Als ik de ovenschaal dwars in de oven plaats kan er nog een smalle lage cakevorm naast.

Dus niet zo:




Maar zo:



Ik bakte gisteren drie broden tegelijk.


Maar drie broden is helemaal niks hier, we zijn grote eters en ik bak me tegenwoordig een slag in de rondte dus:

Ik verzon dit expirimentje:


Toen waren het er al vier.



Best goed gelukt toch?



Zo had ik al 7 broden.
Mooi geweest voor vandaag?
Niks ervan, dat brood verdwijnt waar ik bij sta en omdat ik een drukke week krijg EN komende zaterdag alle dames van de opleiding hier komen kletsen en eten wilde ik mijn bakvoorraad over het weekend heen kunnen tillen.

Er gaan straks gewoon nog vier broden de oven in.

Maar verder zit ik alleen maar in de tuin hoor vandaag! Met de kookwekker natuurlijk. En vanavond ga ik naar het strand. Een mens moet van ophouden weten.





maandag 28 mei 2018



Wegens verhuis perikelen even geen tijd voor blogland!

Tot later!

vrijdag 18 mei 2018

Zure matten


Op doktersrecept....


Zure matten.

Jongste was al de hele week niet lekker, moe en ’s avonds steeds koorts. Gisteravond behalve keelpijn ook pijn onder de kaak en daar zat duidelijk een verdikking. Vanmorgen was dat laatste bepaald niet verbeterd. Geen verdikking meer, maar een asymmetrisch gezicht! Met het pinksterweekend in het vooruitzicht besloten we toch maar even de tandarts te bellen. Want, er zat daar een verstandskies met de diagnose “in de gaten houden”. Helaas (of gelukkig) was de tandarts niet thuis, die had een korte vakantie. En om nou de weekend tandarts te bellen...dat zag ik helemaal niet zitten. Dan weet je zeker dat zo’n verstandskies er uit gesloopt gaat worden en dat vond ik als moeder geen fijn idee. Die kies is nog hartstikke nieuw toch? Dus de huisarts gebeld, en jawel, we mochten langskomen. Blijkt het een speekselklierontsteking, mogelijk veroorzaakt door een verstopt kliertje.  We kregen een kuurtje en het advies om flink zure matten en van die zure ballen te eten het komend weekend....


donderdag 17 mei 2018

Autorijden langs de rand van de schepping





Wanneer je na een vakantie, ‘s avonds de rotonde van Ermelo verlaat,  op weg naar huis, dan rijd je als het ware IN en DOOR de ontstaansgeschiedenis van Nederland.
Je zwenkt naar beneden en ziet nog heel even, in de spiegel, een vage dijk lijn. Daarachter de dampt het Veluwe meer, vroeger de zuiderzeekust. Sprookjesachtig mooi.

Je rijdt door een dal van weilanden. Waar nu een weg ligt stroomden ooit de Waal en de Maas om in de Zuiderzee uit te monden. Maar in de voorlaatste ijstijd groeide hier langzaam een gletsjerpunt die deze rivieren steeds meer naar het westen en zuiden dwong. Wel iets om over na te denken als je in de koopgoot van Rotterdam loopt te winkelen...

Die gletsjer lag er niet in een dag. Er waren eeuwen mee gemoeid. Maar langzaam en zeker werden het  zand en grind dat de terugtrekkende rivieren achterlieten naar de zijkant gebulldozerd.
Toen het ijs weer was gesmolten en het gebied warmer werd lag er de onvruchtbare en droge bult die nu aan de rechterkant van de weg steil omhoog rijst. De Veluwe.
Regenwater zakt er snel weg, en het diepe grondwater sijpelt langzaam naar de randen van deze bult. Daardoor kwamen er, door de waterdruk, overal aan de randen veenmoerassen.
De Veluwe werd een uitgestrekt geïsoleerd gebied. In het oosten begrenst door de IJssel, in het westen en zuiden moerassen en in het noorden de zee.
De laatste ijstijd zorgde door het voortdurend bevriezen en ontdooien en smeltwater wat niet kon wegzakken, voor nog meer reliëf. Er kwamen toen op de Veluwe zelf kleine meertjes, veenmoerassen en zandverstuivingen.

Ondanks, of misschien wel dankzij de geïsoleerde ligging werd de Veluwe al vroeg door mensen bewoont. Je zat er hoog en droog en er was toch voldoende water op loopafstand.
Er werd landbouw bedreven op kleine stukjes grond, waar de bomen gekapt werden en het verbrande hout voor bemesting werd gebruikt. Wanneer de bodem uitgeput raakte werd een nieuw stuk akker ontgonnen en werden de schapen losgelaten op het taaie gras, wat er nog wilde groeien. Zo ontstond langzamerhand een landschap van heide en akkertjes.
De bossen die je er nu ziet kwamen pas veel later. Ze zijn opnieuw aangeplant voor de ijzerwinning, (houtskool), de scheepsbouw en de jacht.

Eeuwenlang was het een moeilijk bereikbaar gebied, waar overheidsbemoeienis en het christendom pas laat voet aan de grond kreeg. Mede daarom konden voorchristelijke elementen, zoals het noodlot en een scherpe dualiteit tussen de goeden en de verkeerden, hier nog lang plaatselijk hun invloed hebben.
Maar ook een gebied waar je op elkaar aangewezen was en  tegelijkertijd zelfredzaam moest zijn. Op de Veluwe wonen mensen die elkaar vertrouwen. Groepsgevoel en individualiteit zijn hier in evenwicht. Het innerlijk leven was en is er daarom belangrijk. Je vindt er dan ook overal sporen van mystiek, mythe en bevindelijkheid.

 Tegenwoordig is de Veluwe prima bereikbaar. Niet ver weg en toch nog best wel rustig. En zolang je er niet komt om de lakens uit te delen is het er goed vakantie vieren!