De dijk smelt...

De dijk smelt!

Het is echt heet nu. Gisteravond gingen we nog even afkoelen ‘op dn diek’  en naar de ondergaande zon kijken, toen zakten de klapstoeltjes al 3 centimeter weg in het asfalt. Vandaag zal dat vast nog erger zijn.  Daarom blijven we vanavond misschien wel gewoon thuis. Die zee loopt niet weg.

Nog even wat tips die mij zelf goed bevallen met dit warme weer:

·   Ramen en deuren dicht zolang het buiten warmer is dan  binnen. Zonnewering naar beneden.

·      Beperk het huishouden tot een minimum, als het heel erg is kun je altijd even vegen maar ik ga niet stofzuigen.

·      Koop een airco als het nog koud is buiten en niet als de hittegolf al aan de gang is. (Dan kun je nog kiezen....)

·      Houd rekening met elkaar, bedenk dat iedereen wat meer prikkelbaar is. Vermijd ruzie, daar krijg je het maar extra warm door.  

·      En de laatste; hul je in een lang nat dun T-shirt, daar koel je heerlijk van af. Regelmatig even bijhouden want het droogt snel. Alleen binnen natuurlijk, anders krijg ik rare blikken van de buurman. En die man heeft het al warm genoeg.

Groetjes,

Klara

Ik wist het wel....

Ik wist wel dat ik het hier leuk ging vinden!

Kamperen is leuk! 

Nou ja, je moet er van houden natuurlijk, maar ik houd er van. Als je kampeert is het leven simpel en eenvoudig. En tegelijkertijd ben je even helemaal weg van het gewone dagelijkse leven.

Zo kun je in een tent niks bewaren dus je leeft bij de dag.

Terug naar de basis; koken, het camping(af)wasje en de tent uitvegen, dat is alles wat er dagelijks gebeuren moet om de boel draaiende te houden.

 

vakantiewasje

Dus je hebt urenlang de tijd om achter je tent naar de wolken en het gras te staren, boeken te lezen, te fietsen, beetje na te denken en te praten.

uitzicht..

Dat laatste vooral is nodig. Want in zo’n tent zit je erg op mekaars lip en ergernissen of verlangens  die je  thuis misschien  nog kunt ontlopen of opschorten, ontploffen hier steevast binnen een dag. Je moet ze dus wel benoemen en het er over hebben. En dat is, ongeacht het resultaat, altijd goed.

fokkerij van oude kippenrassen, lekkere eitjes ook.

Nou zitten wij wel op de leukste camping van Nederland hoor!

"De Brommels", van Bert en Ellen Kots.

Toen wij er zo’n 20 jaar gelden voor het eerst kwamen was het een gemengd bedrijf met varkens,  koeien, schapen, geiten en een kippenfokkerij. 

De varkens en de koeien zijn verdwenen en tegenwoordig is de bedrijfsvoering vooral op de productie van geitenkaas gericht. Een kwaliteit-kaas, geproduceerd zonder kunstmest en bestrijdingsmiddelen. De boerderij levert aan toprestaurants en er is een winkeltje waar de kaas word verkocht.

jonge geitjes

De camping zelf ligt naast het woonhuis en de stallen. Iedere camping-plaats is afgeschut door een mooie houtwal. Vlak naast onze tent woonde een specht. En ik zag mussen, houtduiven, mezen, puttertjes,  merels, zwaluwen (heel veel zwaluwen), kwikstaartjes en een tjiftjaf.

 Overal staan oude fruitbomen. Je bent als het ware te gast in een afwisselend voedselbos.

(In de herfst en wintermaanden maakt Ellen van al dat fruit heerlijke jammetjes. En in de zomer wordt die jam bovenop de geitenkwark weer verkocht aan de camping-gasten. Zo is de kringloop weer rond.)

Alle camping-plaatsen grenzen aan het hooiland (in het voorjaar bloeien hier wilde orchideeën!) en hebben een eigen  doorgang zodat je daar ook je stoeltjes kunt neerzetten.

ontbijt.

En 's-nachts is het hier nog echt donker!  Bij helder weer staat de sterrenhemel als een grote stille klok over de camping.

Ik vind deze camping daarom mooier dan alle natuur-kampeerplaatsen die ik op internet kon vinden. En vooral heel gezellig en levendig.

 Geen animatie, maar wel originele activiteiten zoals wandelen met de geit (valt niks mee), jonge geitjes de fles geven, meehelpen bij het melken en in het hoogseizoen kampvuur met muziek. Voor jonge kinderen zijn er bovendien skelters, zandbakken en een speelhuisje. In overleg zijn paarden welkom en ook voor een rijtuigje of trailer is meestal wel een plaatsje. Er kan hier veel.
Ik vergeet nog bijna het buffet in het hoogseizoen (zelf bordje en bestek meenemen), het terras waar in de avond campinggasten bijkletsen, de Woolder (uniek in Nederland) en nog veel meer!

Maar het allerleukste van kamperen vind ik  toch het ongedwongen en makkelijke contact dat je met andere camping gasten kunt hebben. Op de Brommels (https://www.brommels.nl)  komen allerlei soorten mensen. Jong  en oud, gewoon of alternatief, camper of trekkers-hut, alleenstaand of met een groot gezin, paarden liefhebbers of sterren kijkers; voor iedereen is hier wat te beleven. En meestal heb ik bij elke tent wel een babbeltje of een fijn gesprek. Ik word van kamperen op de Brommels altijd blij en geïnspireerd.

(en het is hier zeker niet duur!)

Daarom, kom ik hier al meer dan  twintig jaar steeds weer terug...

Heimwee van te voren.

Geen tijd voor een lang verhaal, het is warm en morgen vertrekken we voor een korte vakantie. Dat betekent, inpakken, gras maaien (voor zover er nog gras is) bed verschonen stofzuigen, en keuken poetsen. Dat laatste kan ik eigenlijk net zo goed laten, want hier in huis blijven twee grote jongens achter en dan weet je wel hoe je het huis bij aankomst weer aantreft. Meestal niet zo als je het hebt achter gelaten is mijn ervaring... Maar goed, het zal toch schoner zijn als ik iets doe dan wanneer ik niets doe.

Ik heb nog niet echt een vakantiegevoel, het is allemaal nog een beetje onwerkelijk voor mij, want ik ben zo’n typ wat altijd heimwee heeft voordat ze vertrekt.

Helemaal niet zo gek, want: het is lekker weer, Zeeland op z’n mooist, de tuin is net weer op orde en  het huis lekker leeg omdat alles in tassen en dozen gaat. 

En dan daar niet van genieten maar weggaan?! 

Ik heb had daarom vandaag en morgenochtend gisteren last van een licht, knagend, onbehagelijk gevoel. Ik wil niet weg! Ik wil hier blijven!

Gelukkig weet ik dat het altijd  over is voordat we Goes gepasseerd zijn EN dat ik het dan zelfs heel leuk vind, daarom ga ik lekker toch. Even eruit. Even geen werk, huis, tuin of kinderen die aandacht vragen. Alles moet het even zonder mij stellen. Voor iedereen heel gezond! Wedden dat ik niet terug wil als ik er eenmaal ben.

Groetjes!

lekker bezig in de goed genoeg tuin

En dit doen we zoal in de de weer goed genoeg tuin op het weer onkruid-vrije tegelpad:

Omdat we het zonde vonden om het verjaarscadeau pas halverwege de vakantie te gaan gebruiken...

Lekker bush-craften met de nieuwe wood/rocket stove.

gebruikt weinig hout, heeft naverbranding, bijna geen rook en is wel heel leuk.

we zijn begonnen met koffie en thee maar vanavond gaan we serieus aan de slag en gaat er een pan met piepers en andijvie op.

tuinconflict en een kadootje.

Een paar weken  geleden had ik vier vriendinnen uit Amsterdam te gast. Het was gezellig om weer eens samen bij te kletsen. Iedereen had iets lekkers voor het eten gemaakt en meegenomen.  Zo hadden we heerlijke griesmeelcake, verrukkelijke pastasalade, linzensoep en fruit.

Mmmm! Prima, ze mogen vaker komen.

En niet alleen voor het eten.

Heet leukst was namelijk dat ik door hun bezoek m’n eigen omgeving weer heel anders ben gaan zien.

Dat begon al toen we met z’n allen naar het strand reden. De Amsterdammers waren diep onder de indruk van alleen al de tocht er naar toe: “Wat een mooie weg en wat is het hier rustig en stil.” (Gewoon over Grijpskerke.) En:  “Wat een heerlijk bos, en een prachtig kasteel! (West-Hove).

Ja, we wonen hier mooi in Zeeland, ik weet het,  maar het went kennelijk.

De mooiste perspectiefwisseling kreeg ik echter toen we weer bij mij thuis in de achtertuin aan de maaltijd zaten.

Hoewel we de tuin ooit aangeschaft hebben als een plek voor de kinderen om lekker in kunnen ravotten en voor ons zelf om fijn in te  kunnen zitten, was ik dat in de loop van de tijd een beetje vergeten. Mijn Über-ich was namelijk in conflict met de staat van het  onderhoud. Ik zag alleen nog maar wat er allemaal moest gebeuren.

Het onkruid, het (alweer) pierige gazon, de kapotte schutting, en de ook dit jaar weer vergeten snoeibeurt van de bessen en de hibiscus.

Maar De Amsterdammers zagen het allemaal heel anders.

Ze prezen het zitten in de zon, de vogels, de stilte en de weelderige groene omgeving. “En wist ik wel hoe nuttig de on-gesnoeide klimop was voor de bijen en de vogels?”  “Hoeveel insecten er op Robbertskruid en ander onkruid af komen?” “Dit was  gewoon een tuin was met biodiversiteit!”

Hun kijk herinnerde er mij weer aan wat werkelijk belangrijk is:

 Genieten en samen delen.

 Dank daarvoor meiden!

Ondertussen heb ik toch het onderhoud weer opgepakt. Want het blijft hier wel Zeeuwse klei ee? Als je niks doet staat er over tien jaar een bos en dat hoeft nou ook weer niet. De schutting is gesnoeid, het gras tussen de tegels verwijderd, graskantjes afgestoken, gazon opnieuw bemest, onkruid gewied, en de oude bloemen van de hortensia’s weggeknipt. De bessenstruik is  een beetje opgebonden en voorzien van een vogelnet.

Kortom, het kan er weer best mee door. Geen bloemenparadijsje maar gewoon:

Goed genoeg.

Kind

Kleine geste aan mijn innerlijk kind ;-)

Omdat het leven niet altijd serieus kan zijn heb ik mijn paddestoelen verzameling gepimpt met een nieuw likje verf.

Het was fijn om te doen en nu staan ze weer te stralen op hun plek.

Klein geluk....